BLOG

Vervelen? Go for it!

Vorige Artikel 4 van 10 Volgende

Vervelen? Go for it!

Het is grijs en nat. We zijn al even buiten geweest, dus dat kan van mijn lijstje. Ik zet een kopje thee, maar nog voordat het water kookt begint het al: “Mamaaaa, ik verveeeeel mûhhh…” En omdat de middag nog maar net is begonnen én nog heel lang gaat duren, borrelt er meteen een beetje frustratie bij mij op. Tegelijkertijd herken ik het gevoel meteen, van vroeger, niet van nu. Ik zou er trouwens alles voor over hebben om mij een middagje te vervelen. Even helemaal niks, geen verwachtingen, geen druk, bijkomen van alles wat ik nog niet verwerkt had, opladen, het ultieme ontspannen… Maar goed, in het geval van mijn kinderen, lijkt verveling het ergste wat ze kan overkomen. Tenminste dat maak ik op uit de intonatie. Ze worden erdoor getroffen als door de bliksem en alleen mama ze nog redden, voordat ze ten onder gaan aan dit verschikkelijke verschijnsel. Ik doe een poging en mompel iets over gezellig samen thee drinken, maar helaas wordt dat niet gezien als een spetterende activiteit. Mijn knusse oplossing wordt beantwoord met een hele grote zucht… Herkenbaar? Vast! Mooi! Want achter de vervelende reputatie van vervelen, schuilen prachtige eigenschappen, pluspunten en voordelen. In deze blog lees je over hoe vervelen ontstaat, waarom vervelen onontkoombaar is in een kinderleven én waarom je het vooral lekker moet stimuleren!

Waar komt verveling vandaan?
Vervelen gaat verder dan ‘niks te doen hebben’. Het kan bijvoorbeeld het eindresultaat van een onderliggend probleem of situatie waarin een kind herhaaldelijk terecht komt.

Voorbeelden hiervan zijn:

  • Niet geleerd hebben jezelf te vermaken.
  • Speelgoed hebben wat niet goed aansluit bij de ontwikkeling.
  • Hoge verwachtingen hebben van het speelgedrag van het kind.
  • Geen mogelijkheid hebben om het spel af te ronden.
  • Behoefte hebben aan aandacht.

Voor het gemak zet ik deze punten even uiteen:

-Niet geleerd hebben jezelf te vermaken.
Wanneer ouders zich veel met hun kinderen bezig houden, kunnen kinderen sneller afhankelijk worden van de ander om tot spelen te komen. Ouders ervaren het als vervelend wanneer hun kind niks te doen heeft en kunnen (voordat ernaar gevraagd wordt) de behoefte hebben hun kind te blijven vermaken. Daarnaast wordt tegenwoordig in restaurants, de trein, de wachtkamer of zelfs in het in karretje van de supermarkt de telefoon met daarop een filmpje tevoorschijn getrokken, om te voorkomen dat een kind vervelend wordt.  Echter, een filmpje kijken is óók een passieve bezigheid. Het kind leert zich nog steeds niet te vermaken, omdat het vermaakt wordt.

-Speelgoed sluit niet aan bij de beleving of ontwillelingsfase.
Goed speelgoed vraagt iets van de creativiteit en de fantasie van een kind. Het speelgoed komt dan als het ware tot leven, waardoor er avonturen ontstaan, het voor meerdere doeleinden bruikbaar is, waardoor er eindeloos mee gespeeld kan worden. Wanneer speelgoed niet de tot de verbeelding spreekt, bijvoorbeeld doordat het te moeilijk is, te makkelijk is of de fantasie niet prikkelt, is het snel gedaan met de pret. Je kan ook te veel speelgoed hebben om uit te kiezen. En als àl dat speelgoed je creativiteit en fantasie prikkelt, weet een kind niet waar te beginnen.

-Hoge verwachtingen van het speelgedrag van het kind.
Opvoeders hebben van nature de drang om iets voor te doen. Dat kan helemaal geen kwaad. Vaak gaat het met goede bedoelingen en op een liefdevolle manier. Het is goed om je ervan bewust te zijn dat ‘voordoen’ niet te veel moet gaan lijken op ‘iets beter kunnen’. Wanneer telkens blijkt dat papa, mama, oudere zusjes en broertjes en zelfs opa’s of oma’s iets beter kunnen dan jij, vergroot dat niet de speelpret. Wanneer er tijdens het spelen veel van je verwacht wordt (van de omgeving óf van het kind zelf), kan het moeilijk zijn om het speelse en ongedwongen aspect vast te houden.

-Niet de mogelijkheid krijgen het spel af te ronden.
Wanneer het spel regelmatig niet afgemaakt kan worden, door ouders die zich ermee bemoeien, een jonger kind dat ‘mee wil doen’ of doordat de planning van de dag het niet toelaat, geeft het spelen niet altijd voldoening. Wanneer je bijvoorbeeld een toren bouwt die steeds wordt omgegooid, ervaar je nooit de voldoening van het moment dat je je laatste blokje erop zet. Afronden van het spel is belangrijk voor het opdoen van een succeservaring of een leermoment. Hierdoor houdt een kind positieve herinneringen over aan het spel en ligt de drempel lager om de het vaker te gaan doen.

-Vraag om aandacht.
Misschien is de meest herkenbare vorm van verveling wel de vraag om aandacht. Wanneer je duidelijk aangeeft op welk tijdstip een kind jouw aandacht wel en eventjes niet kan verwachten, kan dit rust geven. Ook kan je het kind juist betrekken bij waar je op dat moment mee bezig bent. Verveelt het zich tijdens het koken? Dan is ‘helpen’ altijd een goede optie. Geef ze een mesje en een paar boontjes of champignons, dan is de verveling zó verdwenen.

De functie van vervelen
Herken je een van de situaties die je net hebt gelezen? Dan kan je hier misschien iets bewuster mee omgaan. Verveling moet je ook niet helemaal uit willen bannen. Juist niet! Want gelukkig heeft verveling wel degelijk nut! Verveling wordt door ouders vaak als iets negatiefs gezien, omdat het zo passief overkomt. Echter, een kinderhoofdje is altijd actief. Kinderen verwerken prikkels minder snel dan volwassen, dus hebben kinderen meer behoefte aan tijd om ergens nog even over na te denken, te dagdromen of om ergens van uit te rusten. Uit wetenschappelijk onderzoek van de Amerikaanse psycholoog Peter Gary is gebleken dat wanneer je kinderen op deze momenten gewoon laat aanmodderen, er ontwikkeling plaatsvindt op de volgende gebieden:

  • Oplossingsgericht denken en handelen
  • Ontwikkeling van creativiteit
  • Vinden van rust door genoegen te nemen met minder prikkels

Tof toch?! Dat maakt vervelen voor ons als ouders opeens een heel stuk minder vervelend!

Wat wel te doen bij verveling?
Hier volgen tot slot wat handige tips. Tijdens momenten van verveling kan je namelijk best iets voor je kind betekenen, zonder dat je meteen in de animatie-modus springt:

Vertel dat het niet erg is om je te vervelen en geef aan wanneer het weer op jouw aandacht kan rekenen.
Ga samen speelgoed opruimen, dan komt het kind vast iets tegen waardoor het vanzelf tot spelen over gaat.
Betrek je kind bij de dagelijkse dingen (koken, was opvouwen, stofzuigen, afwas, etc.). Dit bevordert meteen de zelfredzaamheid.
Laat je kind spelen met open-einde speelgoed, iets waarmee f de fantasie geprikkeld wordt en de uitkomst nog niet vast ligt.
Soms is je kind gewoon moe. Zet het in bad, doe een lekkere pyjama aan. Uitrusten is ook iets doen…

Nieuwsbrief

Ontvang 6x per jaar de nieuwsbrief vol inspiratie en tips om jouw kids fantasierijk én verantwoord te laten spelen!
Aanmelden
© 2018 - 2021 Het huis van Pluis | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel